Zonder kop en staart

Zonder kop en staart is de titel van een boekje van een vriend van mij. Een vriend is al een moeilijk begrip omdat het een begrip is wat op een brede manier uitgelegd kan worden. Kijk ik naar het aantal vrienden dat ik op social media heb dan is dat indrukwekkend. Vrienden zoals ik dat benoem van vroeger, je doet van alles samen en steunt elkaar door dik en dun ontbeer ik feitelijk. 

Dat klinkt dan dramatisch of verteld ook veel over mij. Het is wat je te bieden hebt of wat er bij je te halen valt. Een tekst die zo uit een nummer van David Bowie kan komen maar het past ook bij de tekst van Henny Vrienten en Herman Brood, als je wint heb je vrienden, echte vrienden rijen dik. 

Ook het goede doel zingt over vriendschap. Het is dus wel een thema in het leven. Nu begon ik het verhaal zonder kop en zonder staart terwijl dat het wel heeft. De vriendschap met Henk van der Linden was een mooi voorbeeld. Henk ontmoette ik omdat we allebei met een doel bestuurder waren. Geen grote ambitie maar gewoon pragmatisch. 

Bij de uitwisseling van ons wezen wie wij geworden waren tot dat moment bleken we voldoende raakvlakken te hebben om ons tot vriend te benoemen. Er was een wereld van verschillen te benoemen waar je normaliter elkaar nooit zo gevonden had maar, het toeval bracht ons samen en schiep een mooie band. Absolute beginners luidde het nummer van David Bowie wat mooi bij ons past. Dan vooral toegespitst op de vriendschap. 

Henk en ik waren in de wegen van ons leven elkaar gekruist en hadden vanaf dat kruispunt een zelfde richting. Ik kende de zaken waar hij mee bezig was en zo praten we met elkaar alsof we elkaar al jaren kenden. Niet zozeer oude jongens krentenbrood maar veel meer oude zielen die verwant waren. Henk nodigde me mee naar zijn meditatiegroep, in mijn leven ben ik vaak door velen genodigd en meegegaan zonder enige schroom, en ik kwam dan ook op bekend terrein. 

Het fijne was dat we op de heen en terugreis, we gingen en kwamen uit Oegstgeest, mooi konden praten over tal van ervaringen. waar Henk wat meer moeite had met de oefeningen gingen die mij zoals normaal af. Juist dat maakte het dat we zo goed met elkaar omgingen. Tussen ervaring en gevoel zat geen hiërarchie. Niet alleen die ervaring maakte een verbond, een verwantschap, die ons vrienden maakte. 

Bij bepaalde hoogtepunten in zijn leven werd ik dan ook genodigd en kwam ook weer op die plekken terecht die voor mij zo bekend waren. Het is mooi als je in een nieuwe groep aansluit dat het voor jezelf bekend terrein is. Zoiets als behorend tot het meubilair zoals de uitdrukking heet. Henk schreef ook en bracht een aantal boekjes uit. Hij deelde die uit en deze uitgaven staan bij mij nog prominent in de kast. 

Henk is al overleden maar huist nog steeds in mijn hart als een vriend. When your old and wise vond ik mooi bij Henk passen, The Alan Parsons project, dat was misschien ook wel een soort gevoel wat we deelden. Wijsheid zoals in spirituele boeken te vinden is. Vergeet niet dat je een vriend van mij was komt zo mooi in het nummer van Alan Parsons voor. 

Dat stuk wat zo mooi past , en niet alleen met Henk, bij vriendschap. Henk schreef het boekje met de titel zonder kop en staart. Nu was dat thema al eerder voorbij gekomen bij een andere Henk. Ook een bestuurder die bij zijn afscheid boekjes gaf als afscheid en waardering. Ieder boekje had voor de ontvanger een thema. Bij mij was het voor die Henk een wat lastige keuze geweest gaf hij aan naar mijn persoon. 

Uiteindelijk sprak hij uit dat bij mij het beste een Arabisch verhalen thema paste van verhalen zonder kop en staart. Dat vooral omdat ik zo goed was in het verhalen van verhalen zonder kop en staart die wel een duidelijke inhoud hadden waarover nagedacht moet worden. Een mooi compliment van deze mede vegetariër. Voor de anderen die een boekje kregen waren er nadrukkelijk hun typeringen maar in de keuze voor mij kon ik mij prima vinden. 

Nog vele jaren en verschillende functies kwamen we elkaar tegen met een wederzijdse genegenheid. Mijn eerste ontmoeting met deze Henk leidde naar de kennis van gemeenschappelijkheid in onze keuze van eetstijl, vegetarisch. De overeenkomsten tussen de beide Henken was de ontmoeting met het herkennen en delen van aangrijppunten in het leven.

Vriendschap is dan weliswaar een illusie volgens de tekst van het Goede Doel maar voor mij is vriendschap iets werkelijks waar ik zelden over spreek en nu toevalligerwijs in het verhaal zonder kop en staart over schrijf. Tenslotte sluit je iets of iemand in je hart en is dat toeval of het lot iets moois om mee te maken.

De vele vrienden op of via social media zijn dus ook een heel mooi fenomeen. Mensen als Henk van der linden zijn heerlijk om te ontmoeten en dat ik toegelaten werd in zijn kring streelt mij nog steeds. Zijn jubileum feest in ‘t hof in Dordrecht was ook een bijzonder gebeuren. De mobiele telefoon moest uit maar dat was ik vergeten te doen. Mijn zoon zou de zaak waarnemen maar werd op dat moment aangereden op zijn fiets door een auto. 

Vervelend maar gelukkig alleen materiële schade. Hij belde uiteraard en het werd mij dan ook niet kwalijk genomen dat mijn telefoon afging. Het was dat stukje verdraagzaamheid. Het hof is een locatie waar ik heel veel heb meegemaakt en dat vond ik best bijzonder aangezien daar ook Nederland gesticht is.

Beide Henken woonden in het gebied waar ik in mijn jeugd een wederopstanding gehad heb zoals ik dat altijd maar benoem. In het RK ziekenhuis onderging ik in 1968 een operatie waarbij de overlevingskans gering was. Ik stond op en wandelde om het zo maar uit te drukken. Jaren later nadat het ziekenhuis gesloopt was en er nieuwbouw was gepleegd streken beiden neer in dat gebied nabij de geboorte woning van de gebroeders de Witt. 

Juist die toevallen, net zoals die van Hof, zijn zaken waar ik van kan genieten. Ik lees de boekjes die ik koester nog eens en denk aan warmte aan Henk zonder kop en staart aan een vriendschap zonder illusie en luister naar de muziek, old & wise.


Imagebjpg