Van boten en schepen, oevers en kades

Ik zat vanmorgen even te denken na het lezen van een aantal artikelen. In die gedachtesprongen kwam ik via via weer terug bij het kijken naar de binnenvaartschepen. Het kwam eigenlijk door de gedachte aan het halen van medicijnen voor de achterbuur opa. Het was een verzetje wat meestal een haarloos opleverde maar ook een prima tijd verdrijf was.

Ik fietste uit de schildersbuurt naar het Veerplein en had dan verschillende keuzes rondom de route. Iedere route had een aantal keuzemomenten in zich. Het mooie was uiteindelijk dat op de hoofdroutes de keuze werd gemaakt naar het einddoel Veerplein. Over de hoofdroutes fietste het het lekkerst maar door de kleine straatjes was het altijd anders.

Zo lukte het dan altijd wel op een simpele  manier het saaie karweitje levendig te maken. De dijk beklimmen was natuurlijk ook wel de uitdaging omdat dit een steile helling was die al gauw deed denken aan een berg zoals in de Tour de France. Nu was dat laatste nog niet bepaald populair en was het wielermateriaal ook niet optimaal.

Eenmaal boven was er altijd de zoete gedachte aan de afdaling die toch wel erg leuk was als je de ruimte had op de weg. De wind die aan je voorbij zoefde het gevoel van een kapitein op een schip, althans na het bezoek aan het Veerplein kijkend naar de schepen verbeelde ik mij dat maar. Ook niet altijd maar de verbeelding kwam vooral door de momenten van het aan de oever staan en kijkend naar alles wat daar gebeurde.

Binnenvaartschepen waren nog niet zo groot en volumineus als nu en de verschillende typen waren goed te duiden. Als ik stond te kijken dan las ik de namen van de vestigingsplaatsen en verbeeldde die. Het was een lust voor de gedachten denkend aan verre oorden, die ik voor mij destijds, nooit zou bereiken.

Toch was het mooi om in gedachten de reis te volgen over de Maas, over de Rijn en verder het buitenland in te komen dromend alsof het vakantie was. Op promotiefilms van de Shell had ik wel eens een stuk gezien over die verre oorden, en vervuiling, waarbij de romantiek vooral was blijven hangen.

Het avontuur las ik vooral in boeken en na een kwartier of half uur was het toch echt tijd om huiswaarts te gaan om moeilijke vragen waarom het zolang duurde uit de weg te gaan. Of het nu boten, vliegtuigen of auto s waren waar ik aan dacht als ik mij van de dijk naar beneden stortte het gevoel van vrijheid was geweldig.

Als of ik kon vliegen en de dagelijkse werkelijkheid kon vergeten, ontsnappen zelfs zonder op een schip of boot de rivier af te zakken. De verhalen die ik opving van de oudere schippers op de oever maar ook de namen op de kade bij de rijstfabriek voeden mijn fantasie. Het leidde goed af van de werkelijkheid van een saai leven waarin ik weliswaar blij thuiskwam met de zekerheid dat mijn moeder er was.

De werkelijkheid van de dag, de sleur of routine doorbreken was ook wel een noodzaak om te overleven. Kijk ik nu aan de oever naar de mensen die voorbij komen, dan zie je handenvol mobieltjes die aandachttrekkend de norm zijn van het bestaan, batterij aangedreven fietsen op hoge snelheid voortgestuwd de dijk opgaan.

Breed uitwaaierend over de kade of dijk  hun bestemming zoekend . Onderweg naar plekken waar eeuwen geschiedenis verdwenen door steen wordt overwoekerd, oprijzend in nieuwe namen gestapeld de leegte vullend. in nieuwe normen met oude waarden in bedragen vastgelegd de nieuwe tijd doorstaan.

Ik droom weer terug naar de tijd als jongen, benauwd voor de toekomst maar gevuld door de fantasie van de vrijheid en de macht van de fiets. Terug op de route naar huis denk ik aan de schepen en boten die aan de oevers voorbijtrekken, aan de boten aan de kade met hun vreemde namen en verre bestemmingen. Rotterdam, Duisburg steden van dichtbij en ver weg.

Hoe zou het leven zijn op een schip zoals ik dat zag in de film, op de rivier of zoals in de boeken over de zee. Ik stort mij maar op de verbeelding van ja zuster nee zuster om het leven niet te zwaar te nemen. De medicijnen zijn voor de volwassenen om hun pijnen van verloren dromen te stillen.

Telkens als ik de route rij door de kleine straten langs de verstilde plekken in tijd zie ik de momenten van geschiedenis waar iedereen over zwijgt. Mijn einddoel of eigenlijk het tussenstation, de kade of oever om even stil te staan, is elke keer een bevrijding waar het leven door blijft gaan.

De geur van de schepen, de stank van de rivier het geluid van het stampen in de gedachten van wat voorbijkomt en gaat. Ik geniet van wat moois in gedachten is gebleven en beklim de bergen in mijn hoofd doorklieft door de rivieren van emotie die de oevers mogelijk maken waarop ik sta en beleef.

Het leven is even, " wat blijft gaat niet weg" schreef een Dordtse schrijver. Zo is het denk ik bij de gedachten die blijven aan de boten en schepen en oevers en kades.

082DF5A7-53E2-401E-B6E7-C335AD3C740Ejpeg