Time

"Er was geen eind en geen begin toen Aeneas" , werd geboren begon het Boudewijn de groot in negentien negenenzestig. Zingen over vervlogen tijden die eindeloos doorgaat. Voor mij was de tijd weer nieuw en in opbouw. Ja een duidelijk verwantschap met het nummer maar op dat moment ook een leven in de knoop zoals een Gordiaanse knoop.

Als jong mens in een maatschappij zonder kennis, anders dan een klassieke opbouw zoals bij de Klassieke Grieken, was dat beslist niet te bevatten. Het is zelden een vraag  of je op jonge leeftijd knopen door kan hakken rondom leven en dood. Toch waren het situaties die doodnormaal waren en waarbij de grote vragen van het leven hand in hand gingen met de vraag wie de boodschappen zou doen.

Soms is het leven banaal en zijn de basale dingen uit het leven eeuwen lang hetzelfde. De jager verzamelaars uit de tijd van Aeneas die transformeerden naar een volgende generatie waaruit de Thraciers als volk ontstonden. Het ontstaan van het volk duizenden voor christus vinden we terug op Gibraltar waar het een gezicht kreeg. Tienduizenden jaren woonden er al mensen in het gebied die nu evolueerden naar een fijnzinnigere cultuur.

Het is in vergelijking met nu niet voor te stellen hoe de mensen toen opgroeiden en een werelds begrip of een voorstelling er van moeten hebben gehad. In die jaren zeventig toen de eerste mensen uit dat volkeren gebied naar Nederland kwamen moet er bij een grote groep een zelfde bewustzijn zijn geweest. Weggetrokken uit een dorp waar het leven nog in oervorm in een eindeloos begrip voorbijtrekt.

Waar je plots doorgereisd in een wereld komt van machines die verdergaan dan de verhalen van Troje waar Aeneas als half god deelneemt aan de strijd. Het barbarisme van de cultuur shock moet overweldigend geweest zijn zoals dat er ook geweest zal zijn in de duizenden jaren daarvoor als de dorpelingen als soldaten voor de grote stad stonden.

Als jongere in negentien negenenzestig was voor Aeneas een begrip, een stijlicoon die net als Spartacus, ook Thracier, een soort super held was waarmee je je kon identificeren dankzij de film.
Kirk Douglas die de universele held Spartacus uitbeeldde gaf vorm aan het beeld van de geschiedenis om te begrijpen hoe iets geweest kon zijn.

In de schooltijd van de geschiedenis en mijn leven liep er heel veel door elkaar. Waren wij ook niet slaven in een moderne maatschappij, of hoever waren wij er aan onttrokken? Gibraltar was een begrip uit de oorlog een onneembare veste, niet een van oorsprong een springplank van een beschaving. Althans de kennis hierover was niet voorhanden zoals we die nu hebben.

Als jongmens die voor vele dilemma's werd gesteld en Gordiaanse knopen doorhakte alsof dat normaal was, was het net zo moeilijk als voor de strijders van de Thraciers. Want zij die beschreven werden waren zijn slechts de enkeling van de hele bevolking die een geweldige fijne cultuur ontwikkelden die we nu pas ontdekken.

Ben ik een held als ik sneuvel op het slagveld of als ik beschreven ben in de cultuur of de boeken.
Begrijp ik de cultuur die verdwijnt als het barbarisme mijn voorland is. Het verhaal van een eindeloze reis waarin cultuur zich zelf telkens weer op eet of vernietigd. De aarde draait en de zon komt elke dag weer voorbij aan de horizon waarbij de sterren ons navigatiemiddel zijn.

Wij ontdekken telkens ons oudere zelf in de culturen die verder terug gaan dan wij zelf hadden kunnen bevatten, bijbelse verhalen worden weer gevonden onder het stof en vertellen een moderne geschiedenis die een vele malen oudere geschiedenis vertelt. Er van leren is niet wat wij doen want de aarde draait en wij spoeden ons meer dan de culturen uit de tijd van de half goden of de eeuwen daarvoor omdat onze interne kloksnelheid dat aangeeft.

Negentien negenenzestig het ritme van toen was vele malen langzamer. De machine en zijn ritme klonk door in de muziek, time van pink Floyd of welkome to The machine. In de jaren tachtig was er al een hogere snelheid met het Donna Summer nummer  i feel love nu weer onder de aandacht via een cover.

Het ritme van het hart van de moeder die je hoort als kind, in de buik, of na de geboorte liggend op haar borst. In de huidige tijd is geboorte net zo spannend als bij de Thraciers, spannender misschien nog wel met de huidige stand van de techniek. Wie tienduizend jaar geleden werd geboren onder de sterrenhemel van toen in het andere tijdperk zal zich veel minder bewust geweest zijn van zijn plek op de aarde maar werd veel duidelijker wie hij of zij was.

Zoals bij Troje kon het lot beschikken, het liefdesverhaal van de geschaakte prinses, i feel love, waarbij het dreunen van de bas bij het nummer van Donna Summer, het geluid was van de dreunde voeten van soldaten. Ik hoor het gekletter van wapens als de machines bij Pink Floyd Welcome tot The machine en zie de opgravingen als bewijs van de historie.

Welkom mijn vriend, welkom in de waanzin van tijd. Aeneus geboren in een tijdperk zonder einde en begin. Bij ieder stuk, bij iedere regel, getypte letter hoor ik de bas, de drum, het ritme van de tijd die volledig stil staat. Tijd is onze kalender die door de indianen wordt ingedeeld door de manen. De verbeelding in de culturen en de snelheid waarmee we gaan is enorm.

In negentien negenenzestig verbaasden we ons over stone henge, machu pichu en veel andere topjes van de ijsberg. Nu weten we zoveel meer over de grote of zien we de impact van tijd. Tijd gemeten in enorme bouwwerken die een grote klok zien en ons bewust maken van de draaiing van de aarde, de stand van de zon en maan, die laten zien dat er geen begin en eind was toen Aeneas werd geboren.

Een mooie reflectie op gebeurtenissen waar een grote invloed vanuit gaat. De verhalen uit de mythologie of ouder uit die van de  Bhagavad Gita , ook wel vertaalt als het lied van de heer.
Verhalen die vertelt moeten worden om te begrijpen waar we vandaan komen, zoals de aboriginals ze vertellen.

Kirk Douglas werd honderd en vier in zijn eeuw van leven werd de wereld meerdere keren geteisterd door zaken die we uit de geschiedenis en de overlevering terug kunnen lezen. Een tijd waarin er geen einde en geen begin was. Wat dat betreft is het heerlijk om al oude manuscripten door te bladeren en te zien wat de mens doet.

Kijk naar de meaning of live, of The life of Brian en de humor helpt je relativeren maar ook focussen. Je interne klok vertelt je vaak meer als je hem jan horen, wat is je kloksnelheid en waarmee kan je die synchroniseren. Chronos als verbeelding van de god van tijd of Eon de lange periode of eeuwigheid. Zo wordt het duidelijk dat er geen eind en geen begin was toen Aeneas werd geboren.

De geboorte is het startpunt op de aarde, de verwekking het startpunt in tijd, de hartslag het ritme wat we horen als begin en zo tikt de tijd eindeloos door. Hoe je ook over de aarde vaart, loopt, vliegt of gewoon verblijft op het punt waar je bent de zoektocht in het leven is als de weg door het geboortekanaal van die eindeloze reis.

Honderd jaar leven en honderd jaar verbeelding is een reis van het verliezen van vrienden en het winnen van de tijd. Ik zou wel eeuwig willen leven kaar wat zal ik dan doen. Leef ik in de Bush zoals de aboriginals of als koning in een paleis. Is het leven dan een sprookje of gewoon een aards paradijs.

In negen tien negenenzestig was mijn leven weer opnieuw begonnen en stortte het een jaar later net zo goed in. In het ritme van het hart van het gevoel van wedergeboorte voel ik mij vaak als de verbeelding van de Griekse half god met de kennis dat ik voortkom uit de sterren en moet voortploeteren op de aarde. Mijn rol is die zoals de verbeelding in de Bhagavad Gita.

Schipper naast god zou ik naar hedendaagse normen vertalen naar de titel van Jan de Hartog, het verhaal van de reis waarin geen haven toegang biedt en de hoop teneergeslagen wordt. Echte geschiedenis versus de oude overleveringen het is altijd dichtbij. Deo valente is daarin een passende uitdrukking.

The machine is het ritme wat de mensen op  het schip hoorden en de zee met de eeuwige klok die maar bleef tikken. Voor hun was er geen eind en geen begin maar trokken zij als ontheemden over de wereld zoals de soldaat die naar Troje ging. De strijd om het leven en het bestaan, een geweldig onderwerp om elke dag voorbij te zien komen.

De een in een villa, de ander in een hutje op de hei en de volgende in een kartonnen doos of in een lemen hut. In de ontmoeting bij mij aan de deur in een flat negen hoog verbaasde ik mij, nee ik accepteerde , de voorbijgangers, goeroes uit India, zendelingen uit Amerika, jehova s maar allemaal mensen met het geloof zoals in de tijd van Aeneas.

Ik wordt elke dag weer geboren en sterf de avond de duizend doden en droom mijn dromen zoals de aboriginals die doen, ik beleef de avonturen zoals in de Bhagavad Gita en loop over de wereld als Prometheus uit de Griekse mythologie. De tijd aan mijn zijde in een telkens verdwijnende cultuur. Het lied van mijn leven past zich aan.

Nu zing ik hare Chrisje, Chrisje Chrisje, wierook wierook hare hare. De lange haren van negentien negen en zestig zijn grijs zoals in de verbeelding van chronos of neo. Ik luister naar Time.'



bjpg