Thema s die je blijven terugwerpen

Ik reed vandaag langs de haven in Dordrecht ter hoogte van Dolderman. Daar liggen altijd wel binnenschepen met welsprekende namen. Die doen mij dan wel herinneren aan momenten of gebeurtenissen waardoor het langsrijden mij aan het mijmeren of overdenken zet. Associatief kom ik dan snel op de gekste thema s uit.

Vandaag ook ik reed door en zag een bakker wagen staan en mijn hoofd sloeg direct op hol. Zoveel gedachten ineens en met een glimlach op mijn gezicht reed ik door om ze allemaal een plek te zetten.

De bakker deed mij denken aan de vele bakkers die er vroeger rondreden met de bakfiets of hun elektrische wagentjes. Het was een bepaalde armoede bedacht ik mij. Brood was het vooral want banket was iets specifieker en als dat heel de dag meegezeuld werd smaakte het niet zo. Banket was toch iets speciaals voor de periode waaraan ik terug dacht.

Hoe kwam het nou dat ik terug dacht aan begin jaren zeventig waarin de binnenschepen andere maten hadden en op de plek die ik passeerde de EMF zat en de koekjes fabriek van Victoria.

Ik liet het los en bedacht dat het budget wel eens een rol kon gaan spelen en dat onze economie nog niet ingericht was. Toch bleef de gedachte wel op inkomen liggen terwijl ik de trap op klom. De economie als een trap waarbij iedere trede of niveau haalbaar was maar bij de één langzaam vooruit komt en de ander met grootte sprongen de eindstreep haalt.

Rondfietsend bleef het klagen., de gedachte van bestedingen aan maaltijden en rekensommen van toen en nu. Wie rekent er nu nog de waarde van zijn geld om. Ik kan een heel brood kopen voor tachtig cent oftewel één gulden zesenzeventig. Dat was met een beetje inschatting met geldontwaarding redelijk bedacht ik mij zo.

Toch koop je als je achteloos de winkel inloopt al gauw een brood voor twee euro twintig. Omgerekend vond ik dat wel luxe klinken alsof je gebak koopt. Daar was dus de gedachte vandaan gekomen van de bakker, de kosten van dagelijks eten en de zorgen die ik in mijn leven had meegekregen.

Dat denkwerk over eten en het dagelijks brood zoals dat in gebeden veel in de mond wordt genomen bracht mij op die gedachte. De analyse leidde direct door naar het rekenen van andere kosten zoals warm eten. Ik liep zo de afgelopen vijfentwintig jaar terug en probeerde te zien of er in die periode en of hoe vaak ik wel niet in de klem was gekomen met uitgaven voor eten.

Dat was eigenlijk best wel schrikken want dat kwam met regelmaat voor. Als ondernemer  ben ik meerdere keren getroffen door tegenslag waarbij het voeden van een gezin plots in het gedrang kwam. In de herinnering kwamen er mooie beelden boven van een moment waar ik een simpele maar voedzame warme maaltijd maakte waarbij de kinderen tevreden hun lekkere dingen aten en mij vroegen of ik niet ging eten. 

Ik weet nog wel dat ik antwoordde dat ik even bijkwam van het koken en zo een hapje zou opscheppen. Dat deed ik dan wel maar lette vooral op dat zij genoeg hadden. Als dat dan lukte zat ik gezellig kletsend mee te eten zonder te laten merken hoeveel zorgen ik had rondom de maaltijd van de dag. Morgen komt er weer een dag besloot ik dan maar in gedachten.

Zelfs in periode s van ruimte in het budget let ik automatisch op. In de materialen die ik aanschaf om te leven spreid ik mijn investeringen zo goed mogelijk. In die vijfentwintig jaar bedacht ik mij heb ik steeds andere beslissingen genomen maar heb net als het voorbeeld van die ene maaltijd wel aangeleerd om slimmer te acteren en voor te bereiden op situaties van armoe.

Rijkdom zit in mijn hart, in schone en hele kleren in een glimlach op mijn gezicht. Ik herinner mij dat ook wel uit mijn jeugd en dacht terug aan de jaren zeventig van mijn eerste gedachte door de bakker. Mijn overlevingsmechanisme was destijds al aangezet en paste ook prima bij wat ik meemaakte in mijn leven en de keuzes die daar op volgden.

Het paste ook wel bij de hippie gedachte waarin delen en samen paste. Ik belandde automatisch in Frankrijk terecht waar ik was gekomen dankzij de vriendelijkheid van de ouders van een vriend. Ik mocht mee zonder iets te hoeven betalen. Daar aangekomen, we hadden een prima budget meegenomen, kwamen we het weer tegen. 

De Belgische jongens die nog veel minder geld hadden dan wij of de oprechte Franse vriend waar we lang contact mee gehouden hebben had niets alleen een tent. De laatste kampeerde in de natuur bij het huis van een restauranthouder.

Wij ontmoetten hem in het dorp en nodigden hem uit op het terras. Hij was eerlijk oprecht en zei dat hij graag wat dronk maar niets gegeten had dus liever voor dat geld iets te eten kocht. Dat was wel bijzonder en we gingen eerst wat halen in het piepkleine dorpswinkeltje. Hij werd als hippie toch echt met de nek aangekeken en wij als verzorgde langharige betalende klanten werden zwijgend geaccepteerd.

Terug op het terras aten we nog wat van de kaas. Toen wij een stuk lieten vallen en dat wilden laten liggen raapte hij dat op een veegde het zorgvuldig schoon. Dat was toch wel iets bijzonders en heeft veel bijgedragen aan mijn denken over honger en dorst. We hebben daarna nog veel leuks meegemaakt door onze ontmoeting maar als het gaat over honger en dorst of armoede was dat een leermoment.

Ik blijf teruggeworpen worden door de gedachten over eten en drinken naar mijn jeugd en de rest van mijn leven. Ik ben gewend dat anderen , of dat nou familie is of niet , het beter hebben. Afgunst heb ik afgeleerd en daar is de ontmoeting in Frankrijk eind jaren zeventig een belangrijk moment in. In de korte gedachten waarin ik teruggeworpen werd beleefde ik jaren van honger en dorst van rijkdom en armoede.

Spannende gedachten beleef ik denkend aan de laatste guldens die ik te besteden had terwijl ik naar de winkel ging en hoopte dat ik daarmee weer een maaltijd kon kopen zonder de zorg te hebben dat een ander dat zou merken. Frankrijk eind jaren zeventig blijft mij terugwerpen op een bandbreedte van gedachten waar ik enorm van kan genieten en mij geleerd heeft met niets blij te zijn.

3AD29CED-EA45-420B-BBCE-77AF9D6B8BDDpng