Tekst met een vinger tip

Ik zat vanmorgen te werken aan mijn teksten en was bezig met een laatste klik toen ik met een vingertop op het verkeerde knopje drukte blijkbaar. Alles kwijt. Het was eigenlijk jammer van het werk maar het verhaal over de watertoren in 's-Gravendeel had ik verwijderd. Nu gebeurt mij dat wel eens vaker dat ik iets aanklik en het dan verdwijnt maar deze vond ik wel jammer.

Aan de andere kant leert het mij direct weer veel. Daarin keek ik naar de inhoud van het verhaal en vroeg mij meteen af was het toekomst gericht of was het weer een bespiegeling van vroeger.
Vooral die spiegel voorhouden is wel belangrijk. Ik keek nog eens in gedachten naar het verhaal en kwam eigenlijk uit op wat ik mij net voorhield. Het gebeurt mij wel eens vaker.

Dat stukje paste bij de gedachte die mij vlak daarvoor inviel. Ik dacht toen na over faillissementen. Zo ervoer ik ook het verlies van het stuk. Het kwam door wat ik las en waarmee ik terugkeek naar eigen situaties. Het woord faillissement deed mij meer dan ik gedacht had. Het bracht een aantal situaties voorbij in mijn leven.

Het was niet van mij persoonlijk maar direct bij de eerste gedachte plaatste ik het op personen en momenten in mijn leven. Ik rafelde het uiteen naar tegenslagen. Een faillissement is een boekhoudkundig verhaal analyseerde ik, mede uit de voorbeelden die aan mijn geestesoog voorbij kwamen.

De oorzaken konden heel verschillend zijn door overlijden of een tijdelijk tegenvallende markt ziekte maar uiteindelijk draaide het om de centjes. Bij heel grootte bedrijven zie ik hoe ze door de boekhouding creatief in te zetten overleven, bij de kleine  zelfstandigen zag ik direct dat het gebrek aan geld hen de das om deed.

Met een herfinanciering kan een groot bedrijf overleven terwijl een particulier gewoon de klos is. Ik bedacht me ineens dat ik terugkwam uit Frankrijk en ik naar de bank ging vanwege mijn credit card. Althans ik dacht dat dat de aanleiding was. Daar aangekomen in het bijzijn van mijn kind vertelde de bankmedewerker mij dat die geblokkeerd was en dat ze mijn krediet introkken en andere rekeningen blokkeerden.

Ik betaalde binnen de in het contract afgesproken tijd het geld terug. Ondertussen hadden ze mij op onderdelen kapot gemaakt waarbij ik gewoon gezellig verder ging. De medewerker loop ik nog regelmatig tegen het lijf. Dan bedenk ik mij vaker hoe het voor anderen is zo een Nemesis tegen het lijf te lopen. Het draait om hoe je een boekhouding inricht en je cashflow organiseert.

Het faillissement zit daarmee dieper bedacht ik mij. Het zit vooral in dat tekort aan geld want als je het geestelijk aankan dan ben je op die manier niet kapot te maken. Ik bedacht mij dat het verlies van een tekst mij net zo zwaar over kwam als het verhaal van de credit card. Het mooie was dat ik ondanks alle tegenslag of hobbels die ik zelf gekozen had het weer klaar speelde om door te kunnen gaan.

Het voelt vandaag niet anders. De omslag is voor mij dusdanig dat als ik de mevrouw van de bank tegenkom ik mij haar Nemesis voel. Ik hou mijn hoofd hoog strek mijzelf uit en ga door. Het is moeilijk om een vicieuze cirkel te doorbreken of een zich herhalende fout  te verbeteren maar een faillissement voorkomen vind ik altijd iets moois.

Zakelijk heb ik die meermalen meegemaakt terwijl ik elders werkte. Ik herkende de signalen en zag de technieken die toegepast werden. De sterfhuis constructie die ik zag analoog aan een mensenleven alleen daarvoor vrijwel niet toepasbaar.

De keer dat ik zoiets zag gebeuren en de aangestelde directeur uit een persoonlijk faillissement zichzelf groot houdend, maar graaiend waar mogelijk, zijn huid zo duur mogelijk verkopend toch weer ten onder gaan. Dat moment noem ik graag leerzaam. Waarschijnlijk was dat moment de omslag die ik maakte. Het was genoeg. Nu denk ik dat weer.

Ik maak mijzelf klaar om de weerstand van mijn geestelijk vermogen te vergroten terwijl ik financieel weer eens geteisterd wordt. Ik schrijf mijn vermogen telkens af naar nul en probeer elke keer op iets te herwaarderen. De herwaardering van de mooie mensen die met hun faillissement verhaal bij mij opdoken is er door aan warmte aan hun te denken en de mooie dingen te zien.

Daar focus ik mijn aandacht op niet op de negatieve energie die mij mijn leven kost. Het verhaal van de watertoren schrijf ik opnieuw in het licht van de positieve waardering. In dit leven heb ik geen gelukkige relatie met banken maar wel gelukkig het beeld van de bevrijding er van. Dat helpt.


8E8F07FC-24CC-4240-BE95-D65961823F0Abjpeg