Ridder Andries een dolende ridder

Ik las een Bommel verhaal waarin Heer Ollie net als de markies een titel wilde dragen. Daar moest hij dan wel iets bijzonders voor doen zodat hij in een dergelijke adelstand verheven zou kunnen worden. In de Bommelverhalen gaat het er dan altijd weer bijzonder aan toe.

Dat bijzondere bestaat dan uit de gekke dingen die er gebeuren of die hij doet waarbij Tom Poes hem uit Benoordenhout situaties moet redden. Wij hebben natuurlijk een jaarlijkse lintjesregen waarbij mensen een onderscheiding verdienen. De meeste mensen hebben dan een verdienste vanwege hun inzet, precies wat Bommel ook zoekt.

Bij Bommel gaat het dan om de titel ook al is hij heer van stand. Want hij vindt dat aanzien toch erg belangrijk. In Zwijndrecht heb en we een ridder die niet in de adelstand verheven is en waar de kans op Klein is dat hij een lintje gaat krijgen. Hij heeft wel iets Bommeliaans. Net als Bommel zie ik hem meteen zelfde flair het leven tegemoet treden.

André is een bijzonder mens, een paradijsvogel noemen ze dat wel.

Ik ken hem al heel mijn. Leven en denk dan ook dat onze leeftijd niet heel ver uitéén ligt. Hij heeft gewoon op school gezeten, waarbij de foto’ s van de kleuterschool niet aangeven dat hij later als ridder door het leven zal lopen. Ik zag recent een foto van iemand uit zijn jeugd als ridder en bedacht mij dat er van mij ook zo een foto in mijn archief zit.

Als een ridder Ivanhoe of Lancelot speelden wij ons spel. André reisde door het leven en trok zelfs naar India, ging met vrienden naar de camping maar haakte in het leven op een bepaald moment af. Hij werd Ridder Andries, de dorpsgek, waar iedereen hem voor uitmaakte. Hij kleedde zich als ridder en maakte zijn eigen helm, harnas en cape.

Zonder meer herkende je de ridder die in zijn taalgebruik ook zo klonk. Mijn dochter vertelde wel dat hij haar aansprak als jonkvrouw en voor veel kinderen kwam zijn verschijning ook als eng over. Andere kinderen renden er achter aan en dreven de spot met hem. Zijn opvallende verschijnt bleef niet alleen bij zijn kuras maar ook door zijn vervoermiddelen.

Andries reed op zijn brommer rond alsof hij een race reed,voorovergebogen, geconcentreerd op wat hij aan het doen was. Gevaarlijk zag het er wel uit als je zijn cape zag fladderen waarbij je hoopte dat het niet fout zou gaan. Het voordeel van zijn opvallende verschijning was dat je je niet druk hoefde te maken dat hij over het hoofd werd gezien.

Zijn andere bekende vervoermiddel was of is zijn driewieler. Het karretje waar hij ook veel mee te zien was en waar geen gevaar was voor zijn cape in de wielen. Andries rijd overal heen en is ondertussen een bekende persoonlijkheid, meerdere televisieprogramma’s, krantenartikelen zijn over hem verschenen.

Ook in de wijk waarbij woont is hij bekend. Een reporter die hem zocht en niet zijn adres wist vroeg gewoon in de buurt of ze hem kende en waar hij woonde. Het is net als in het bekende kinderliedje: in Den Haag daar woont een graaf en zijn zoon heet Jantje, als je vraagt waar woont je pa dan wijst hij met zijn handje.

In het geval van het kinderliedje ging het om graaf Floris V van Holland. Rond Andries zou het anders klinken. In Zwijndrecht daar woont hij echt, zonder zoon of verwanten. Als je vraagt waar woont de ridder dan wijzen ze naar zijn ijzeren hond. In de reportages zie je hoe Andries leeft of rond tuft. In de interviews is hij ook zichzelf groet vriendelijk en gaat gewoon op pad.

Veel mensen zullen een mening hebben over deze zonderling waarbij iedereen een mening heeft. Toch is het André die als ridder Andries altijd de aandacht trekt meer als een andere hoogwaardigheidsbekleder.

In één van de artikelen is dan ook te lezen dat hij met zijn aanwezigheid op de kade van Zwijndrecht alle aandacht weet te trekken van ruim honderd aanwezigen op een schip waar een wereldberoemde landschapsarchitect een presentatie geeft, ook die merkt dat en kijkt naar Andries. Een prachtig gezicht.

Ik ken Andries ondertussen en als we elkaar zien dan praten we even. Hij heeft en eigen mening over water gebeurt in Zwijndrecht en de andere gemeenschappen binnen de Drechtsteden. Bekend is hij maar minder bekend is dat hij zijn geschiedenis van zijn familie koesteren en meedraagt. Hij deelt dat in vertrouwen en spreekt er met respect over.

Als je dan met hem praat komen er altijd weer mensen voorbij die rare dingen naar hem roepen. Het is mooi om te zien hoe hij er mee overweg gaat. Hij past in de Bommelverhalen, of in die van Don Quichot, of in welke typering dan ook. Hij is kleurrijk en zou als stadsomroeper niet misstaan.

Folkert Kattemölle heeft hem een keer laten figurerende een campagne van de gemeente Zwijndrecht net als de burgemeester Antoin Scholten en een aantal anderen. Het doel was mensen aan het papier recyclen te krijgen. Een mooiere tegenstelling of aanvulling is er niet te vinden.

Iedereen in de advertentie campagne werd neergezet kreeg wel een hoedje op af werd in of rondom het papier aangekleed. Daarmee maakte Folkert Kattenmölle iedereen gelijk aan elkaar en werd ridder Andries dus “ heel normaal “.

Folkert is recent overleden en heeft in mijn bedrijf, Fifth Dimension, gewerkt waardoor ik hem al heel lang ken. Door zijn leven heen kwamen we elkaar telkens weer tegen zoals ik ridder Andries ook tegenkwam.

Op het moment dat ik Folkert bij zijn overlijden herdacht met de plaatsjes van de ridder en de burgemeester dachten mensen plots dat ridder Andries overleden was en ging het praatje rond. Zo zie je dat ridder Andries een rol kan vervullen van stadsomroeper ook al was het rond Folkert natuurlijk droevig nieuws maar dat past bij het leven.

Andries die zo vertelde over zijn familie ging daar ook heel nuchter mee overweg. Het is een mooi mens met een gewoon leven maar heel veel respect voor zijn medemens. Daar kunnen velen nog een voorbeeld aan nemen. Vanuit de gedachte van de papier campagne past goed de slogan van popla wc papier.

Koning keizer admiraal, popla gebruiken ze allemaal. André is net als Ollie B Bommel een bijzondere verschijning met een eigen verhaal.
andriescpng
foto2bpng