Okkie

Een mens kan heel veel meemaken en daarvan net zoveel vergeten. Weet je nog wel oudje is zo een mooie uitdrukking. Dat past bij de uitdrukking vroeger was het beter, maar wat is vroeger en wat is oud of dat plaatje was ik jaren kwijt, welk plaatje zie jij voor je.

Ik kwam een foto tegen van Okkie Trooi en zijn assistent Nono. Een favoriet Televisie programma uit het kinderuurtje, wat vaak maar een half uur duurde, en waarvan ik mij de koffer met inhoud herinnerde. Tegenwoordig is televisie vierentwintig uur per dag aanwezig en kan je via de livestream alles op aanvraag kijken.

In negentien tweeënzestig tot vierenzestig was Okkie Trooi op televisie. Hoe vaak je daarna nog wel niet sprak over de belevenissen en de opgewekte ervaring, geluksgevoel, die je er bij had is toch anders dan nu. Logisch met het aanbod en de huidige vorm van merchandising. Okkie Trooi had een koffertje en als hij het opende zat het vol met krentenbollen, magisch gewoon want als een ander dat deed was dat niet het geval.

Krentenbollen waren voor mij in die tijd echte luxe, iets speciaals. Lang had ik als kind iets gelukzaligs als Okkie zijn koffer weer terug had en die opende en de krentenbollen weer tevoorschijn kwamen. Okkie en Nono waren afkomstig van de planeet Kukelton en waren per ongeluk op een andere planeet beland.

Okkie was uitvinder en in het hele verhaal was eigenlijk verbeelding de kracht. Als zevenjarige vroeg ik mij niet direct af hoe het kon, tenslotte waren radio en televisie al normaal, maar verheugde ik me al op die momenten waarin de serotonine in mijn hersenen aangewakkerd werden.

Ik behoefde geen krentenbol te eten om het gevoel te hebben en elke keer als het avontuur goed afliep kon ik nog uren nagenieten door de opgewekte stoffen. Die prikkeling van de hersenen, en de vraag van mij hoe die uitvinder het allemaal kon bedenken, was voor mij als kind een zoektocht naar de verbeelding.

Ik kon zo lang genieten van dat moment aan televisie wat ik koesterde als iets vergelijkbaar met een snoepje waarvan ik er ooit één geproefd had en er nog één bewaard had om ooit later op te snoepen. Nu zal een snoepje wat je te lang bewaard meestal niet meer zo smaken maar dat is de gedachte.

Het plaatje wat je koestert met de herinneringen waardoor vroeger alles beter was of waarin de gedachte aan het tuinpad ( ook al had je die niet)van je vader. Een emotionele binding. Toch was ik wel blij met de foto van Okkie en Nono en het krentenbollen koffertje omdat het hielp te onthechten en de juiste prikkeling boven kon halen.

Het krijgt een plek in mijn museum van het leven onthecht van de emotie met een verkeerd gevoel of die een bijsmaak kan geven zoals het snoepje dat zou geven als ik het nu zou proeven. Ik kwam de emotie deze week weer tegen bij mensen waarbij als ik die terugplaats naar toen, waarbij de mensen het hadden dat het vroeger beter was, hun zelfbeeld niet hadden bijgesteld.

Het is moeilijk om je eigen tuinpad te zien, zeker als je die vergelijkt met die van je opa omdat dit het plaatje verteld. Daarom voelde ik mij verbonden met Okkie, de uitvinder, die per ongeluk op de verkeerde planeet terecht gekomen was. Juist dat stukje verbeelding van de verkeerde planeet sprak mij vandaag wel aan. Mijn persoon die als enige van de familie hier geboren was.

Het was alsof ik de taal niet sprak waar ik woonde. Natuurlijk woonde ik er met mijn familie maar die kwam ook elders vandaan. Zij hadden hun eigen koffers en ik, tja ik had dat niet. De buren en omgeving was als die planeet waar Okkie terecht was gekomen waarbij mijn moeder het koffertje had waar zeker dat lekkers wel uit tevoorschijn kon komen.

De verwarring die ik deze week tegen kwam overspande iets meer dan een mensenleven. Het was alsof de middeleeuwen herleefde om zes eeuwen later te landen. Dijkersgedrag mensen die wild om zich heen slaand in de huidige tijd de problemen tegemoet moeten treden.

Ik moest daarom glimlachen toen ik een verhaal aan mijn zoontje aan het voorlezen was waar de tijdssprong naar voren kwam en een kruising vormde tussen het Okkie verhaal, het Dijkersgedrag met het ontbrekend relativeringsvermogen.

De aanmaak van de stoffen in je hersenen die bijdragen aan het relativering vermogen, de blijdschap of het vermogen tot het vinden van rust daar is meer voor nodig. Waar ik in staat ben dat zelf te verzorgen door tevreden te zijn met niets, en dat is meteen alles, juist dat vermogen tot tevredenheid of zoals iemand tegen mij zij, jij bent dan een gelukkig mens, is een training.

Het Okkie en Nono gevoel waarin de spannende avonturen twijfel brachten maar altijd weer tot een goed einde kwam was toch wel het veiligheidsgevoel dat opgewekt wordt en mij vertelde dat ik mij geborgen voelde bij mijn moeder die dat ook bij mij kon opwekken. Die onveiligheid gevoelens die bij mensen opkomt vind ik wel iets interessants.

Gedurende mijn leven kan ik die zo vaak benoemen. Ik zie mensen heel zelfverzekerd door het leven gaan en hoor dan later hun grootste angsten. Die dualiteit van de mens en hun visie op het leven lijkt op de avonturen van Okkie Trooi en Nono. Elke keer is het avontuur wel over maar je weet dat ze een nieuwe beproeving staan te wachten.

Ik zie dan bij de Dijkers dat ze opnieuw klaar staan om heel basaal dat te lijf te gaan. Lijfelijk dus door er op los te slaan. In de geschiedenis zie ik dat nog vele malen terug waarbij de intrigant in staat is die angsten te kanaliseren en mensen in onbalans te brengen met een soort foute marketing methodiek.

Je zal maar op een onbekende planeet geland zijn en onderzoekend van aard met iets magisch als een koffertje waar zomaar krentenbollen uit te voorschijn kunnen komen. ja dat is natuurlijk bedreigend. Zo hebben wij nu tal van exoten in onze natuur. Meegenomen door de onbewuste reiziger of juist bewuste handelaar die handelt als een dier met een korte termijn geheugen.

Dat maakt onze planeet zo interessant maar kan afhankelijk van je situatie ook zo benauwend zijn. De verbeelding uit mijn jeugd dat de wereld maakbaar is houdt ik vast. Ik zie dan dat de mensen die denken in commerciële maakbaarheid veelal een directe winst voor ogen hebben en zich daarna voeden aan de oplossing van het zelf veroorzaakte probleem.

Tja waar zou de Dijker zijn zonder zijn dijk. Verbeelding is de kracht en ik verbeeld een wereld waarin de oplossing zit in de balans vinden, het herstellen van wat er gebeurt door de natuurlijke processen en de veelvraat mens. Mijn koffertje open ik alleen bij noodzaak niet vanwege overvloed.

Het blijft een object waar anderen graag op azen. Zodra ze mijn koffertje openen is het leeg terwijl ze misschien wel Pandora s  doos of de Hoorn des overvloeds. Iedereen heeft zo een koffertje maar net als Pandora s doos moet je je niet overeten en overweg kunnen met de overvloed die er in zit.

Ik open mijn koffertje af en toe en geniet van van wat het mij aanbied want het koffertje openen louter uit nieuwsgierigheid kan leiden tot de grootste rampen.

633B283E-F9B4-4DCB-B895-B5F9CE1E2DE3jpeg