Ik droom mijn droom

Er zijn veel dingen in een mensenleven die gewoon verlopen. Gewoon zoals bedoeld in huisje boompje beestje. Daar waar dat afwijkt, wat over het algemeen niet gebeurt als ik de statistieken zie, gebeuren dan plots de onverwachte zaken die alle kanten op kunnen gaan. Ik droomde een droom vandaag zingt het nummer uit Les miserables door mijn hoofd, in stereo van oor tot oor waar mijn hersenen de klankkast zijn.

Ik werd getriggerd, geprikkeld in goed Nederlands, door dit nummer maar ook door het optreden van Susan Boyle in het talentenprogramma in Engeland. Er stond daar een morsige dame die in dialect stond te vertellen waarom ze mee deed en waarvan je aan de blik van jury al zag, dat wordt niets.

Nu ging het mij om het nummer maar de beeldvorming en de responsiviteit van de jury naar haar was een mooi aangrijp punt. Bij de vraag waarom ze mee deed was het antwoord simpel, ik wil graag zangeres worden. Ze kwam uit een klein dorpje en met voorkomen en taalgebruik leek dat niks te worden.

Voor mij werd een herinnering gewekt denkend aan mijn moeder. Je moet een kans krijgen en dat doen we tegenwoordig met alle televisieprogramma's. Juist toen Susan Boyle ging zingen en er geen spraakstoornis door dialect was te horen zag je de verbazing op de gezichten waarbij het gekozen nummer uit les miserables geheel tot zijn recht kwam.

In de afwijking der dingen die een mens kan meemaken waar huisje boompje beestje totaal niet van toepassing is zag ik waarom ik bepaalde musicals, verhalen of boeken niet interessant vond om te lezen. Ik herkende te veel mijn eigen leven en de ervaringen die opgeroepen werden stoorden mij in het toelaten van de emotie.

Geweldig mooi is dat om tegen te komen en je je hart kan openstellen voor die ervaring. De stimulans die een mens nodig heeft om het beste uit zijn haar wezen te halen los van kansen en geluk zijn hierin ook sturend. Mijn moeder heeft Sara niet gezien maar bij het zien van Susan Boyle weet ik zeker dat zij als die kans er geweest was ze veel mensen verbaasd had doen staan. 

Een zwager mopperde altijd op mij, als ik zei dat ik dat ook kan, dat ik het moest laten zien. Een grappige stimulans. Zo heb ik een keer een avondvullend cabaretprogramma geschreven met een thema inhoudelijk programma over kernenergie. Niet alleen geschreven maar ook uitgevoerd. Het mooie is dat het uitvoeren belangrijker was dan de beoordeling. 

Daarin herken ik ook de houding van Susan Boyle. Nu is bij mij het resultaat anders dan bij haar maar de waardering van die enkeling die het bijwoonde was voldoende. Toen ik deze week een stuk schreef voor een journalist die zestig wordt, ik ken hem uit zijn beginperiode, kwam er weer tal van herinneringen boven. Daaronder zat ook het cabaret naast al die andere impulsieve dingen die ik gedaan heb. 

Het belangrijkste van de impuls was dan wel, het doen, want bij al die zaken in mijn leven was de impuls doen en niet zeuren dat het anders kan, mooier of beter. Ik lijk wel gek als ik terug kijk. Ook dat valt wel mee want het past bij mijn anders verlopen leven dan huisje boompje beestje. Toch zit er wel een beeld in waar huisje boompje beestje past alleen is het maar net hoe je het wil zien.

Wereldberoemd worden zoals het beeld bij een vriend van mij wat leefde was voor mij anders. Telkens als ik iets gedaan had was ik blij dat het weer afgerond was, dat was niet zo want alles vormde en vormt een vaste schakel. In het stuk voor de journalist refereerde ik er al aan, ik haal nog steeds mijn streken uit, net als een vos verlies ik wel mijn haren maar niet mijn streken.

Het jeugdige in mij blijft maar bestaan. Misschien komt dat omdat ik gewend ben met het wegvallen van levens in mijn leven gewend ben te leven. Ik pluk de dag maar weet als ik daarvoor vroeg moet opstaan ik een nieuwe werkelijkheid kan aantreffen die ik niet gedroomd had. De regelmaat die best fijn is, het is leuk als je naar school gaat te eten hebt of kleding hebt die heel en schoon is en meer van dat soort zaken.

Zelfs als je dat niet hebt en tal van vaste zaken ontbreken kan je uit al die misère de zon zien schijnen, zelfs als er de wolken zijn want daarachter schijnt de zon. Ik zag dat door het optreden van Susan Boyle als reflectie naar mijn moeder en mijn leven. Als ik naar de apotheek reed en medicatie voor die en gene haalde en meneer Meijer zag waarvan ik wist dat hij in het gevangenkamp had gezeten en vrouw en kind was verloren. 

Het kon dus nog anders in een mensenleven gaan. Alle voorvallen die mij prikkelde was net als de musical les misérables en tal van andere levensverhalen . De jury oordelen van programma s of spelletjes programma s zijn vaak een reflectie in mijn leven. Een mooi filosofisch moment waar ik een wetenschappelijk verantwoord antwoord op kan geven maar wat de wereld niet zal veranderen.

Omdat ik de wereld wil veranderen ben ik daar maar bij mijzelf mee begonnen. Ik doe de dingen en als iemand dan het verhaal hoort en door de beeldvorming heen de boodschap ziet ben ik blij. Die boodschap bezig ik nog vaak als ik in vergaderingen of andere momenten het woord voer en de vraag krijg wat ik ervan vind. Ik ben een blij mens begin ik dan waarna ik mijn suggesties in de wereld zet.

Het voelt een beetje zoals Susan Boyle die voor de jury staat, beoordeeld wordt, maar daarna gehoord wordt, mijn geluid klinkt niet als haar stem maar de inhoud wordt wel gehoord en gewaardeerd. Ik droom nog steeds mijn droom, Ik droom het, visualiseer het voordat het concreet wordt. 

Ga er voor is mijn suggestie en blijf ervoor gaan, je doet jezelf er veel plezier mee. Mijn moeder zei ooit tegen mij , blijf je best doen op een moment dat het mij raakte. dat gouden moment zoals ik het nu benoem koester ik als een stimulans voor mijzelf en daarmee doe ik mezelf telkens een plezier waardoor ik blijf zeggen dat ik een blij mens ben.

IMG_1279bjpg