Ik ben god zelf

Een heerlijke uitdrukking die direct tal van weerstanden zal oproepen. Ik las vanmorgen weer over de Nederlandse spion Blake. Zijn verhaal kende ik en was ik in dwarsverbanden al eerder tegengekomen. Nu was het niet zijn uitspraak die hier als kop staat maar dat later. Er is een breder perspectief waaruit de kop bestaat.

Ik zet hem in het beeld van de boekenschrijvers en de jaarlijkse rituele dans die nu door de pandemie is verstoord. Het verhaal van Blake die als spion uiteindelijk in Rusland zijn dagen sleet is er een van dat god zelf zijn. Uiteindelijk werd zijn geloof in het land en het systeem waarin hij geloofde de drive om te zijn wie hij was, een god zelf. Juist dat communisme waarin voor hem de drive lag sluit het geloof, het ongrijpbare, buiten.

Macht is iets pragmatisch, iets wat je uitoefent met strakke hand in een sterk gedirigeerd systeem. Daarin is het dus niet zoveel anders in vergelijking met de traditionele geloven.
Nu vond ik het ook wel mooi om een vergelijk te blijven maken met de boekenschrijvers. Ik ben opgegroeid met boeken in de diverse genres en vindt het dan ook wel leuk om van alles en nog wat te lezen.

Van literair tot lulkoek. Het helpt met de reflectie van denken. En dat denken is iets waar veel systemen liever hebben dat je gewoon volgt. Juist in het goddelijke systeem waarbij een stelling kan zijn , als je niet voor mij bent dan ben je tegen mij, is er een die overal past. De leider laat zich niet tegenspreken.

Nu ben ik altijd nieuwsgierig en blijf daarom zelfdenkend op zoek naar de overlevering van de oude verhalen. Nog voor dat ik het weet zit ik tienduizend jaar of nog verder te lezen in wat daar van over is. Ik kom dan uit in de veda s of bij de aboriginals en die vertellen zulke mooie verhalen. Verhalen waarbij het goddelijke de leider in jezelf los maakt. Dat spreekt mij wel aan.

Ook bij de wat makkelijker toegankelijke Grieken lees ik de mooiste mythologische overdrachten.
Omdat de westerse wereld wat meer op die leest. Geschoeid is, is die ook het makkelijkst toegankelijk. Het is dan vooral hoe je iets leest of waarom je het leest maar ook wat je leest.
Het is mooi om te zien hoe ons mensenleven zich vorm laat geven door dat godsbewustzijn.

Is het niet de ene traditie dan is het wel een nieuwe die in deze tijd vorm krijgt. In de Griekse tragedies lees ik dan weer dezelfde hedendaagse problematiek. In de hindoeïstische oplossingen zie je dezelfde reflectie en bij de aboriginals zie je het pragmatisme van het omgaan met leven op de planeet.

Omdat het voor een mens globaal al moeilijk is om heel snel het begrip leven te bevatten en ook nog te begrijpen wat de plek van de aarde, het heelal en de ruimte en dan zijn eigen zijn hier te begrijpen, stappen we gemakkelijk over naar het begrip god. Ooit werd er van mij een uitspraak opgetekend waarbij ik uitsprak een komeet te zijn die vrij rond vloog.

Als je dat later terug leest dan is het soms plaatsvervangende schaamte maar ook direct weer het bewustzijn van mijn plek in tijd en ruimte. Nee de context en het moment zijn tekenend en niet de uitspraak van toen. In de Griekse sagen past dat prima, in het westerse denken niet. Door boekenschrijvers en vooral door hun jaarlijkse bal, het Nederlandse boekenbal, kwam ik op de titel in de kop.

In één van de boeken die ik recent las zat de persoon Blake verstopt binnen het historisch kader waar hij toe behoorde. De verpakking van roman maakte hem tot held. De schrijver zelf zou op het boekenbal niet de plaats krijgen die zijn literair geëngageerde collega s zichzelf toebedachten.
Want welke status heb je. In de Griekse mythologie zijn daarover prachtige verhalen te vinden.

Maar ook in het hindoeïstische deel van de veda s waarin telkens de spiegel wordt voorgehouden.
Het is niet wie je bent, of wat je bent maar hoe je manifestatie leidt tot het doel of de oplossing van het dilemma waarvoor je gesteld wordt. Dilemma's die er dagelijks zijn, die een mens altijd doen twijfelen.

Voor wie de twijfel niet aan kan zijn er de vaste punten waarheid leven zich laat leiden. Niets is wat het is en tevens is het wat het is. Daarom is het ankerpunt in het leven vaak een god een groep en de dominantie die daarin bedreven wordt. Op het boekenbal is dat de schrijver die door een ieder op handen gedragen wordt.

Wie ben ik om iets van die schrijver te vinden anders dan de context dat deze god zijn status verdient heeft zoals de keizer in het Romeinse leven. Maar juist geen oordelen maakt mij god zelf als ik de context der geloven volg. Zodra ik iets verkondig is de context bij anderen die verklaren wat de bedoeling is.

Het mooiste voorbeeld is de ruzie tussen twee agenten, BVD ers, die mijn woorden in mijn bijzijn anders uitlegden. Ik wilde lokale revolutie stelde de één nee viel de ander hem aan hij wil een totale omwenteling. Zelf zat ik er bij in verwarring waarom dat belangrijk was te constateren, uiteindelijk was dat een mooi aandachtsmoment wat nu al veertig jaar aanhoud. Gut het maakt mij tot een god.

Zoals de boekenschrijver, die de romanvorm koos, Blake als een held opvoerde zo schrijf ik dan ook mijn eigen verhaal. Ik ben als Prometheus die voordat hij bevrijd van het vaste denken dagelijks geboren wordt en geketend weer sterft. In de vaste cyclus van denken en zijn zie ik dat de wereld ondertussen wel ontwikkeld maar dat de mens de zelfde twijfel blijft houden.

In mijn intuïtieve zijn wordt ik steeds vaker bevestigt dat de twijfel past bij de filosofie van het zijn. Heerlijk hoe ik door het lezen van boeken, via de verhalen, de overleveringen mijn eigen god kan zijn zonder dit uit te hoeven dragen. Ik voer uit en vertrouw.

Gisteren  is geen tijdsmoment net als morgen of nu. God zelf is iets wat niet uit te drukken is maar zeker geen reden om een ander te onderdrukken.

A0FA7BA3-32EA-4252-9863-8208A0E35C22jpeg