Het simpele leven

De titel zegt het al " het simpele leven" geeft iets aan waar je heel veel kanten mee op kan. Ik was even aan het lijken naar wat het algoritme er van zou vinden en die kwam uit op een real lifetime soap. Dat was niet wat ik bedacht bij het simpele leven. Mooi om te zien hoe er een groot verschil kan zijn in beleven.

Ja het denken waarin we gestuurd worden door allerlei marketing mechanismen leiden tot een heel ander denken dan waarin ik het simpele leven vorm gaf. De vorm waarin ik het simpele leven bedacht bracht ik terug naar tal van momenten. Nu kent het simpel leven veel facetten die te belichtten zijn maar ik dacht even terug aan de momenten van mijn leven waarin marketing het leven anders beïnvloedde.

Ik was kind onder de vier jaar en keek naar de wereld als kind los van veel invloeden die later wel een rol zouden spelen. " ik was een kind en wist niet beter " zegt de tekst van het bekende liedje " het Dorp ", en zo zag ik het. Een stereotiep leven met een werkende vader en moeder als huisvrouw, het was ongebruikelijk dat vrouwen werkten, daarin was alles overzichtelijk.

Vader komt thuis, het gezin eet gezamenlijk, en vooral voor mij was het logisch dat het zo was, onbezorgd. Kijk je terug op die tijd dan kan je in de analyse een heel ander beeld hebben. Het gevoel wat hoort bij een onbezorgd leven stierf langzaam weg. Er was altijd wat voor te zorgen om het zo maar uit te drukken. Zorg en zorgen liepen door elkaar.

Was het wel logisch dat er eten en drinken?, was kwam zo om de hoek kijken, hoe zat het leven eigenlijk in elkaar?, want naarmate ik ouder werd zag ik de verschillen duidelijker. Een typische hiërarchie zag ik ontstaan die ik eerder niet kende. Het simpele leven veranderde. Voor een scenarist zie je daar meteen de basis voor" het simpele leven"

Door de tijd te " knippen" en er als een kunstwerk omheen te lopen zie je vanuit de verschillende invalshoeken het simpele leven. Het is juist het kunnen kijken uit die invalshoeken wat het simpel maakt. Daarin kan je dan ook leren genieten van het niets. Ik heb een fiets en mijn actieradius is groter, een brommer en ik kom verder, een auto, een vliegtuig of met een boot, een veerpont, het brengt je op andere plekken.

De andere plek, de andere invalshoek is wel iets waarbij je kan stellen dat mensen roepen, " vroeger " , en in de analyse is dat dan de stap terug naar een geborgen gevoel. Die geborgenheid of die hechting is wel waar we op teruggrijpen. Nu heb ik zelf ook wel de wens mij geborgen te voelen en vanuit dat stuk zelfverzekerd de wereld in te gaan.

Dat doe ik ook wel met in gedachten de hoeveelheid wensen die ik nog bezit. Geen bucketlist maar gewoon simpele wensen. Wensen spreek je niet uit die koester je want als ze uitkomen dan is dat toch geweldig. Juist dat stuk past goed bij het simpele leven waarin bij mij een mooi beeld boven kwam uit mijn jeugd waarin ik met centen een cadeau bijeen spaarde voor mijn moeder.

Een simpele handveger die haar het leven makkelijker maakte. Niet alleen maakte mij het blij dat te realiseren maar ik zag drie blije invalshoeken. Een marktkoopman die er weer één verkocht, kinderen die een moeder blij maakten, en de moeder die overrompeld door de actie met het hele gezin het leven simpeler zag worden.

Blije gezichten aan tafel waarbij de kruimels als een soort spel opgeraapt werden door een simpele handbeweging. Negenennegentig cent aan blijdschap alom hoe simpel kan je het hebben. Die investering roept nog steeds een mooi beeld op waarin de armste naar iedereen de energie afgeeft waarin ik het simpele leven probeer uit te drukken.

Het simpele leven wat ik ook herken van het leven op het land, het oergebied wat uit zijn stenen tijdperk langzaam omhoog kruipt naar de twintigste eeuw. Waarin het beeld van het dorp, la montagne van Jean Ferrat, voor mij een andere referentie is omdat ik door mijn bezoek aan de Ardèche ik zijn inspiratie heb ervaren.

Het simpele leven wat ik daar ruim drie weken heb meegekregen in het kleine dorpje Jaujac heeft een bijzondere indruk achtergelaten. Een kruispunt van tijd waarin het Franse lied mij tot tranen kan bewegen. Niet omdat ik die tijd mis maar vooral omdat de kruising van de inspiratie aansluit op het dorp waar mijn moeder is geboren waarin ik net naar verwees.

Het dorp wat opklom uit het stenen tijdperk. Mijn moeder heeft in de korte tijd dat wij samen leefden mij wel het simpele leven weten over te brengen. Die credits geef ik haar graag. Het kunnen genieten van die kleine momenten die het harde leven, zoals de werkelijkheid is, aan te kunnen is iets wat daardoor dragelijker is.

De kleine momenten zoals ik ze graag noem waarin ik heb leren genieten en dat zelf ook heb vorm gegeven zijn fijn om mee om te gaan. De tegenslagen zijn misschien wel veel dominanter maar niemand neemt mij het fijne gevoel af. Het gevoel van het simpele leven waarin ik mooie voorbeelden heb van mijn eigen kinderen waarin die kleine momenten zo mooi zijn.

Het bewust zijn van tijd en ruimte en dat kunnen bekijken als een kunstwerk helpt. Daarmee is het dan ook heerlijk om naar een muziekstuk te luisteren en dan daaruit veel verschillende beelden te halen die van mijzelf zijn. Het dorp, la montagne, roept in die zin meerdere beelden op. Ik hoor het nummer en zie ook een Wim Sonneveld maar ook een Jean Ferrat,

Ik geniet van de beelden op mij netvlies, uit mij geheugen en denk op een mooie manier aan de mensen waarmee ik die dingen beleefde, aan het simpele leven dat niet beheerst werd door algoritmen. Onderweg naar de Ardèche las ik wel over toekomstbeelden, die net als het verleden, veel minder toegankelijk waren dan nu.

Verleden en heden zijn nu duidelijker en beantwoorden wel aan de verwachtingen waar ik toen over las. Het simpele leven waarin het tempo laag was versus het hoge tempo van nu kan ik altijd terugbrengen tot één moment waarin mij niet laat opjagen of vertragen maar geniet van het feit dat de beelden en ervaringen mij de liefde geven die zo noodzakelijk is.

Waarin ik deel met mensen, met jullie, de compassie die ik hoor in de compositie van het lied, het universele en niet het individuele. Het simpele leven. De vele invalshoeken het leven als een kunstvorm in plaats van een kunstige algoritme vorm.

BBF691BF-F2B0-46BF-9D42-8D429AEE8F0Dbjpeg