De denker

Ik zat net rustig aan een mok koffie een aantal artikelen te lezen. Er gebeuren dan altijd wonderlijke dingen. Ik denk na over wat ik lees en denk aan wat de relatie in mijn leven is met wat ik lees en tot zover niks bijzonders. Ik heb dat normaal en kom zelfs tot heel heftige denkprocessen die te vergelijken zijn met ervaringen die mensen door LSD kunnen hebben.

Kleurrijke beelden die wisselend overgaan in de meest onwaarschijnlijke vormen maar vanwege het ontbreken van dat lysergine zuur geheel beheersbaar, geheel controleerbaar zijn. Het leid soms tot inzichten die buiten de werkelijkheid staan maar wel passen in de normale denkwereld. Tja en wat is dan normaal.

Dat stukje normaal heb ik leren klasseren binnen tal van studierichtingen van psychologie en sociologie en tevens al die andere bewonderswaardige universiteitsopleidingen. Daarin verbaasde mij op een bepaald moment de stelling dat de vraagstelling, het detail, de kern was.

De verbazing is eigenlijk geheel verkeerd uitgedrukt aangezien daarin het inzicht ontbreekt, de verwondering past beter alhoewel daarin de meer creatieve geest spreekt. Nee of ja, hmm hoe begin je te vertellen wat je bedoelt. Waarin zit je waarneming afgebakend bij de juiste vraag. Aan mijn mok koffie die ik bijna vergat leeg te drinken staarde ik nogmaals naar de artikelen.

Ik beschouwde de culturen van vijftig eeuwen en stelde mij opnieuw de vraag ; in welke wereld leef jij. Dat is dan niet wetenschappelijk een afgebakende vraag. Maar het hielp. In de huidige wereld waarin ik deelneem, de aarde van de periode tweeduizendeenentwintig, is het aanbod aan kennis en de sturing van de markt anders dan die vijftig eeuwen terug.

Afgezet tegen elkaar zie je dezelfde mechanismen waarop de mens handelt. Ik dronk mijn mok leeg en las nog eens de artikelen zonder ze inhoudelijk te lezen. Ik had ze tenslotte gelezen en nu vroeg ik mij af wat ik zag. Vooral het instinct van de mens en zijn wereldbeeld viel mij op. Nooit in een mensenleven hand heb ik zoveel kennis om mij heen en voorhanden.

De eeuwen waar ik doorheen bladerde zijn eigenlijk nog maar heel kort beschikbaar. De rijkdom van de kennis staat niet in verhouding met de armoede waarin leef en toch is dat iets ultiems. Ik las opnieuw wat koppen en keek naar de beelden die mij terugbrachten naar de momenten van grote veranderingen de tsunami van emoties die mij meenamen in het leven.

Daarin werd ik niet meer hopeloos overmand door de golven als van een echte zee zoals we die kennen van beelden uit Thailand waar toeristen overspoeld werden. De toerist herinner ik me maar de lokale bevolking nee in welke wereld leef je, wat zijn de vragen die je jezelf afvraagt en waarom is de emotie in de mens zo dominant.

Die vraag dacht ik is een mooi afstudeer project wat mij meteen weer overstelpte met de emotie van mijn leven. Ik bedacht mij plotseling weer waarom ik dat nooit als afstudeervraag zou stellen.
Mijn leefwereld was gewoon niet zo. Ik herinnerde mij dat de rij waarin ik stond en in afwachting vertrouwen had. Op het moment dat ik aan de beurt was, was er niets voor mij.

De voorganger had het laatste en het was dus helaas. Gaat u maar weer. Zodra ik dan vertrok was de navolgende in de rij die te horen kreeg wat wilt u hebben, o ja het is er net weer. Hoe kan dat nu zo zijn vroeg ik mij af om mij op keus in de rij te vervoegen. Op het moment dat ik aan de beurt was kwam ik met de opmerking dat ik het niets kwam terugbrengen wat ik gekregen had en bedankte daar hartelijk voor.

De verbazing was op de gezichten af te lezen. Het wachten in de rij had mij in ieder geval geholpen. Eeuwen kunnen zo voorbij gaan en het bewustzijn van de cycli helpen mij vooruit.
Hoezo waarom heb ik daarmee afgeleerd als vraag te stellen, dat past niet bij het inzicht. Alleen het verkrijgen van de producten die bij het in de rij staan heb ik nog steeds niet gedaan.

Ik las daarover in de artikelen en zag als in de LSD trip een levenslang of zelfs vele levens voorbij trekken. Wauw wat een wereld is dat waarin ik leef. Opnieuw stond ik op om in de volgende rij te gaan staan maar nu in een nieuwe droom, een nieuwe werkelijkheid waarin de liefde centraal staat.

Wakker worden dacht ik meteen weer, visualiseer die droom en maak het echt voordat je vijftig eeuwen later weer wakker wordt. Vader moeder kind relatie is wat mij prikkelde, opa en oma neef en nicht, in de wachtrij sta ik alleen, ook al denk ik er te staan voor die ander.

Het is mijn wachten en in gedachten schiet als in de LSD trip heen en weer en zie de veelkoppige draak om te overwinnen of beter Medussa met haar slangenhoofd die ik niet aan mag kijken om anders in een zoutzuil te veranderen. De denkende mens die ik ben en zichzelf in de weg zit en is gaan staan in de eindeloze rij. Ik bedenk me dat ik índiaan ben en leef volgens de maaneclipsen.

Dat brengt rust en doet het leven weer beleven. Het helpt me mij terug te zetten in de wereld waarbij de vraag blijft welke wereld dat is. In de wereld van wedergeboorte komen er bij mij de vijftig eeuwen voorbij of is het korter door kennis of langer als zoutzuil. Het voelt eindeloos, het voelt als een mooie droom een gelukkige trip door een hardvochtige wereld.

11CE3532-46FC-4445-A167-1C24896F4127bpng