Begrijpen en vergelijken

Ik moest vanmorgen bij het wakker worden even nadenken. Dat is natuurlijk niet raar want dat doen mensen nu eenmaal, althans dat hoop ik dan maar. Ik keek naar de zon door het open gordijn en berekende meteen de stand ten opzichte van huis. Dat doe ik dan door even op de klok te kijken hoe laat het is zodat ik weet op hoeveel graden we ongeveer zitten.

Nooit heeft iemand mij dat geleerd maar door het schieten van de zon zoals ze dat vroeger op zee deden heb ik mij dat aangeleerd. Soms is dat denken over hoe en waar en hoe laat wel eens onhandig. Denken is dat sowieso want des te bewuster je bent des te benauwender kunnen dingen zijn.

Nu werd ik door het lezen van een ander artikel getriggerd door opmerkingen over dat bewustzijn maar dan op een detail niveau. Dat kwam door vaderdag. Iets wat wij net als Moederdag hebben ingesteld en waardoor ik mij kinderdag uit Amerika herinnerde. Gekke dagen die emoties opwekken bij mensen met een diversiteit aan ervaringen met ouders.

Positief of negatief waarbij er een veelvoud aan voorbeelden te beschrijven zijn. Door het artikel, en eigenlijk met dat in in gedachten, viel mij een aantal keren op dat het ging om de plek waar men geboren was, waar stond je wiegje of de plek onder de zon zoals ik die beschreef berekend bij het wakker worden.

Tijd, chronos, en al die andere Griekse goden en halfgoden werden weer in mij wakker gemaakt. De verhalen uit de Griekse sagen die het best beschreven zijn brachten mij op het punt van deze beschouwing. Zodra ik in die modus van heel simpel wakker worden, bewust van het moment, op die gedachtesprongen kom dan duik ik de wereld binnen van verhalen en legenden.

De tijd en ruimtereis die dat opwekt brengt mij ook naar andere landen en verhalen. Van Griekenland door naar het land van de Eufraat en Tigris of door naar China waar de verhalen nog bonter zijn. Bonter in de  zin van verhalender  omdat hele landstreken een rol spelen in dat toch wel grote land.

Door de archeologie komt er steeds meer naar boven uit een tijd die wij in Nederland niet kennen. Tienduizend jaar en ouder momenten dat hier de zeebodem lag tenzij we geologisch teruggrijpen op nog eerdere periodes. Uit de zee halen we onze informatie uit de archeologische vondsten die de vissers doen op Doggersbank of uit de fossielen die we vinden op de tweede Maasvlakte.

De zee is ons collectief geheugen met Poseidon als verloren heerser. Bij ons vindt je niet in de opgravingen de periodes terug zoals bij de Grieken, de Babyloniërs of de Chinezen. Wie is je vader of je moeder is de vraag oftewel waar kom je vandaan. Die identiteit is wel een drager en afhankelijk van je culturele genen maakt het dat je doet wat je doet.

De worsteling in het leven zo las ik in één van de artikelen, ik lees altijd 's morgens vroeg, was niet zozeer de worsteling als wel het pad wat gevolgd werd omdat dit de levensweg was.
Natuurlijk herkende ik het en was prettig geamuseerd door het tijdverdrijf van het lezen.
Maar ook bewust wat dit allemaal met mij deed. Alsof ik tien levens in dit leven herinnerde.

Zo las ik op onderdelen datgeen wat ik zelf ook kon vertellen zoals ik dat vaker heb, wat herinner ik mij telkens weer. Hoe aardig is het om het uit te schreeuwen, als een primal scream, dit is mijn verhaal. Bij die gedachten keer ik rustig terug naar de Griekse verhalen waarbij ik zoveel teruglees wat in een mensenleven kan gebeuren. Ik schreef in mijn column op Zwijndrecht.net over de

Griekse tragikomedie en zo beleef ik het dagelijks. Juist die klassiekers die in mijn leven op school op het Titus Brandsma college  aangeboden werden deden mij vaak goed. Het is een anker in de tijd waarin ik makkelijk en geologisch doorreis naar landen over de hele wereld waar archeologisch nog meer te vinden is.

Één ding kom ik altijd wel tegen en dat is de waarde van vader en moeder want zonder deze is er alleen leegte. Voor mij is het nooit de vraag hoe het begon maar wat ik er van mag weten. Een mens zal het toch niet begrijpen. Één ding is wel duidelijk dat je met vrede in het hart verder komt dan met afgunst.

In alle klassieke verhalen zie je dat terugkomen  als dan die vrede terugkomt in lieve berichten dan kijk ik tevreden naar de stand van de zon en de sterren waaronder ik geboren ben en begrijp waarom ik naar de zon kijk als ik 's morgens wakker wordt. Ik schrijf verhalen zonder kop en staart want dat is het leven bijzonder waard.

Er zijn zoveel waarden en normen door de geschiedenis heen. De mens is voor elkaar weinig waard en wordt met het grootste gemak opgeofferd. Het is het behoud van de top van de apenrots. Het maakt niet uit of dat nu kennis, macht of geld en goederen zijn. Het opofferen is iets waarin loyaliteit een belangrijke rol speelt.

De apenrots kent zijn hiërarchie en zelden wordt die doorbroken. Met de huidige pandemie zie je wel dat er veel gebeurt als bepaalde schakels doorbroken worden. Uit de archeologische opgravingen zie je dat ook. Machtige rijken verdwijnen in het niets terwijl daar toch heel veel kracht in heeft gezeten.

Waar zit de armoede, waar zit de rijkdom. Wij ontrafelen ons DNA en zien dus wie onze vader en moeder zijn die we zo graag in overlevering van boeken benoemen. De Adam en Eva van deze tijd zouden zonder enig probleem de kruising kunnen zijn tussen de neanderthaler en de denovians.
Dan blijft nog steeds de les van het zien van de zon, het begrijpen waar je bent.

Stone henge of Göbekli Tepe. Kennis hebben van de sterren en weten, kennis hebben van tal van processen die we in de archeologie terugvinden. Hoe deed men heftigs vaak de vraag, waarom zijn we het vergeten is denken meer van toepassing. Wetenschappelijk is wel vaker laten zien hoe verbluffend kennis op een piek opent is en hoe snel generaties daarna ineens heel hard teruglopen in hun I.Q. waarden.

Ik open daarom maar het gordijn van mijn innerlijke waarden van I.Q. En E.Q. En pas zoveel mogelijk toe en de boer die ploegt gewoon voort. De grootte volksverhuizing van de laatste tien jaar laat zien dat er op de apenrots iets gaande is. Mijn kennis is enorm toegenomen sinds ik geboren ben.

In dat jaar was eigenlijk veel van de kennis niet eens aanwezig, geologisch, archeologisch en technisch zeker niet. Het begon pas. Het was normaal om in het stenen tijdperk te leven en in de twintigste eeuw tegelijkertijd. Nu leef ik al in de volgende eeuw geregeerd door de apenrots met steeds de herhalende vraag, wie is je vader en je moeder. Komen die uit Afrika of Azië.

Nee zegt ons genoom onze afwijkingen van elkaar zijn slechts beperkt, wij benadrukken ze vooral om ons eigen falen te verhullen. Ik kijk maar weer naar de sterrenstanden en staar op de app die mij heel precies vertelt hoe de sterren staan, neem ondertussen een kijkje op Mars en lees ondertussen over de coelacanth, de uitgestorven vis die gewoon nog leeft.

Waar wij vandaan komen zitten misschien nog wel veel antwoorden. In dit leven ben ik blij dat ik zoveel kennis heb mogen opdoen. Ik denk maar terug aan de zoektocht naar Atlantis die wij overal ter wereld op de zeebodem terugvinden of de Ilias en de odyssee van Homerus. Tussen toen en nu komt de zon nog iedere dag op en luister maar naar de muziek over het continent van
Atlantis en kijk naar de huidige sterrenstanden van het watermantijdperk.


Imagebjpg