Ank en Joyce

Met grote regelmaat zie ik in de commerciële maatschappij thema's voorbij komen die ik op een positieve manier mijn hersenen laat prikkelen. De stoffen die dan vrij komen gebruik ik voor het terugkijken naar vormen van geluksmomenten uit vervlogen tijden.

Momenten van waarneming waar ik gebruik maak van deels informatie die versleuteld in mijn brein zit en waarbij door de opgewekte stoffen en beelden uit de commerciële maatschappij een mooi nieuw beeld gevormd wordt. Vroeger als ik zoiets vertelde vonden mensen die ik vertrouwde dit maar een onzin verhaal of vonden mij een geweldige fantast.

Tegenwoordig kijken we naar televisie-programma's die hetzelfde doen. Het voordeel van digitale techniek is dat je plots dode momenten uit het verleden kan koppelen met levende van het heden.
Één zo een beeld wat voorbij kwam was de Supremes en dat gebruikte ik om serotonine in mijn hersenen zijn werk te doen en mee te gaan op de flow van het moment.

Om zelf bewust te sturen liet ik de beelden integreren in mijn hersenen en besloot het werk van de serotonine toe te laten tot het niveau waarbij het ook nog eens lukte oxytocine op te wekken.
Gelukkig ben ik wel gewend om te gaan met deze ingewikkelde processen omdat ik geleerd heb deze te begrijpen.

Soms is het onhandig omdat ik daarmee tot een kleine groep behoor en moet omgaan  met het begrip dat er voor een ander iets meer nodig is dan associatie. De feelgood  momenten die ons aangeboden worden helpen in de commerciële maatschappij dat we sympathiek staan tegenover de aangeboden producten.

Met de laatste gedachte zorg ik er altijd voor dat ik de stoffen weer neutraliseer. Ik liet mij dus prettig prikkelen door het beeld van de Supremes en terugbrengen naar een moment in tijd waarin mijn zus en haar vriendin uit de straat gelukkig waren in mijn ogen. Althans zo zat dat in mijn hoofd en liet ik die gedachte gevoed worden.

Het hielp goed mee om beelden op te wekken van deze twee liefdevolle vriendinnen die nog niet getroffen waren door de maatschappelijke beslommeringen van het leven. In de beelden die ontsloten lukte het om te komen tot momenten waarin de beide gezinnen van de vriendinnen nog compleet waren en waar geluk nog heel gewoon was.

Nu is dat laatste feitelijk nooit waar want als ik naar de omliggende opgehaalde herinneringen kijk zie ik toch heel wat beren op de weg. Dat is een bijvangst aan gedachten maar die zette ik mooi op het zijspoor. Ik wilde tenslotte genieten van de opgewekte stoffen. De periode waarin ik als jong kind van acht jaar meeluisterde naar de wereld die via de radio binnenkwam en waarbij je net als nu jonge mensen mee hoort zingen met de muziek die ze horen.

Mijn zus was overtuigd wit te noemen en Joyce prachtig gekleurd maar ik keek daar doorheen. In mijn straat woonden er mensen van alle soorten en maten en dat was voor mij volstrekt normaal. Dat de Supremes gekleurd waren was dus geen punt. Onderscheid in de soorten en maten bestonden eerder op provinciaal niveau.

De vriendinnen hadden er geen last van en genoten van hun gemeenschappelijke muziekkeus. Ze waren blije mensen en dat maakte blije moeders en vooral dat stuk was geweldig om te zien en nu in de gedachten te ervaren. Lenie en Adèle moeders met hun beslommeringen die gezellig keuvelden over hun blije kinderen. Dat beeld dat doet het goed.  

De straat die verder in beeld komt bij de gedachten en in flarden van beelden laat ik graag op afstand staan omdat dan de opgewekte stoffen terugdringen en ik endorfine moet opwekken. Dat vooral om de latere beelden van Lenie en Adèle te compenseren. De digitale techniek waarin we plots weer kunnen wandelen of spelen in een andere tijd is leuk maar ik prefereer het zelf in mij los te maken.

In mijn ervaringen met mensen door mijn leven heen was het al vaak opgevallen dat mijn waarneming een andere was. Te vaak vernietigden anderen mijn geluksmomenten  waardoor ik geleerd heb ze te catalogiseren in mijn geheugen. Daarbij staan de geluksmomenten vooral waar ik als kind geleerd had de pijnlijke momenten voorop te stellen.

Of Joyce nog leeft weet ik niet. De anderen hebben hun aardse leven al verwisseld voor het eeuwige en  zitten daarmee  verzekerd  van een plaatsje in mijn geheugen hemel en voeden daarmee meteen mijn hart. Dat geldt natuurlijk ook voor Joyce want zij vormt met Ank het duo wat plezier, warmte en geluk uitstraalden in mijn ogen, herinnering en vervullen mij met de warmte en de beloning van de opgewekte stoffen.

Het voordeel van de digitale techniek is dat het mij helpt om mijn geheugenruimte te herschikken. Door levenden en doden in één beeld samen te brengen met de uitleg van van perspectief wordt ik op mijn wenken bedient in de sortering van beelden. Ik kan de straat van weleer weer betreden aan de hand van een foto en als achtjarige of andere leeftijd gekoppeld aan de hand van muziek en de daarbij behorende klip snel schakelen zonder hulp te hoeven vragen wie waar woonde of waarom dingen plaatsvonden.

De virtuele werkelijkheid gaat ver maar mijn geheugenkaart verder. De liefde overwint de werkelijkheid die toch voor iedereen verschillend is. De straat met al zijn verhalen, kleuren en geuren komen door de Supremes, Ank en Joyce en al die anderen weer tot een nieuw leven met een positief voedende chemische fabriek die in mijn hersenen overwerk maakt.

Als kind werd mijn chemische fabriek vooral beïnvloed door de snoep van jamin uit de passage het winkelcentrum van die tijd.

39F1847B-505B-4E74-B454-B723C141415Djpeg