Aanhang

Het is wel grappig, zo noem ik dat graag, als ik om mij heen zie wat er gebeurt en waar ik verwantschap mee heb.Verwantschap omdat het telkens mijn wereld niet is zeg ik tegen mijzelf terwijl het mijn leefwereld wel raakt. Mijn wereld is een begrip van deelname wat mij betreft en leefwereld is waarin ik mij verkeer, een verzameling van werelden waaraan ik deelneem als voorbijganger.

Nu is de term voorbijganger er één die in het gebruik nog al eens verwarrend kan werken of waardoor ik mijzelf buitensluit. Dat laatste zie ik dan als een kernbegrippen wat bij mij past. Ik doe het zelf en geef een ander zeker niet de schuld of de credits. Bijzaak deze inleiding, echter ik zie het als een noodzaak in de uitleg.Ik zie vandaag buren, nee niet mijn directe buren, maar mensen die ik ken binnen de leefwereld als buren een aanhanger neerzetten.

Ik schat zo in dat het het, gezien de tijd van het jaar, gebruikt gaat worden voor vakantie.Meteen denk ik aan Ralph en Pauline die in hun jaarlijks ritueel bij de Pruylenborg hun vouwwagen gingen opzetten, uitmesten, inrichten en al wat je dan niet voor termen daar op los kan laten.Ik kwam dan voorbij en ging kinken een kletspraatje maken en heb ze zelfs meerdere jaren uitgezwaaid.

Ik trof de buren toen ze aan het inpakken waren en ja het was de bedoeling dat de vakantie voorbereid werd. Het was geen vouwwagen maar er ging wel gekampeerd worden. In het gezellig gesprek over vakantie, en dat is met de covid en het wateroverlast in Limburg, België en Duitsland nu toch al weer een verzoeking.

Het reisdoel is Duitsland en daarvoor is naast het gebied van de overstroming wat niet hun doel is toch ook weer meer nodig, een test om aan te tonen dat je niet besmet bent. Gek bedacht ik me hoe simpel we al die jaren rondreden door Europa en hoe we nu op moeten letten dat we niet net. Als de Spanjaarden destijds in Zuid-Amerika de Sars varianten gaan verspreiden.

De buren gaven wel direct aan dat het gebied waar ze heen gingen veilig was dan hier. Het hoge water zit er aan te komen en de besmetting graad is daar lager. Vluchten kan dus nog dacht ik. Ralph en Pauline reden ieder jaar voor een lange vakantie van meerdere weken naar de Ardèche zonder dreiging van ziektes. Ze hadden hun budget zo berekend dat zij er heel voordelig konden verblijven.

Mijn budget liet het nooit toe om daar als god in Frankrijk te gaan verblijven omdat ik per definitie al geen auto had laat staan de overige elementen om daar zijn. Dat budget bedacht ik mij was nu ook weer van toepassing. Grappig ( daar is tie weer) om te zien hoe het kan verkeren. Toch bedacht ik me weer hoe ik met, mijn kinderen ooit op vakantie ging.

Een Ford Fiesta met aanhanger die ik geleend had van Mieke en Wim, de aanhanger. We hadden de ervaring dat het leuk Camperts was op Vlieland en er kon ook nog een vriendinnetje mee. Zonder de aanhanger kon je dan eigenlijk ook niks meer mee nemen aan bagage dus dat kwam wel uit. De aanhanger mocht wel mee naar het eiland en de auto niet.

Na een spectaculaire reis, omdat de aanhanger de lucht in vloog op een hobbel, reden we na de Afsluitdijk Harlingen binnen en konden we naar de overkant. Dat was zoals we wel gewend waren met de boot een mooie aanvang voor vakantie.Eenmaal op het eiland kon je dan niet. Zo veel meer behalve genieten van de natuur, de zee zon en strand.Survival was het thema.

Het ervaren van een tent hut die vergelijkbaar was, nou niet helemaal, met de tijd dat mensen huisjes opzetten op de grond van landeigenaren in de veengebieden . Als de schoorsteen rookt met een moeder voor de kachel in een stoel met eventueel een kind op schoot dan mocht de eigenaar de mensen niet verjagen. Op het eiland had men in het natuurgebied een vaste plek verworven op een andere manier maar deden deze vaste hut tenten er wel aan denken.

In de jaren zeventig waren dat nog echte oertenten. Huisjes uit tentdoek en aangespoeld hout opgebouwd. Nu was het ondertussen voorzien van koelkast en televisie. Ik was al de uitgebreid ingerichte de Waard tenten gewend waar je zelfs al een koelkast bij kon huren. Die hadden we een jaar vooraf gehuurd in de hete zomer en wat genoten wij toen van dat apparaat in onze volledig ingerichte tent.

Nu was het modern survivallen in het tenthuisje en daarna in de leger survival tent zonder kachel. Met de hete zomer in gedachten leek de survival tent appeltje eitje. Dat viel wel tegen toen de zomer meer het niveau aannam van deze zomer nat en koud. Koud was het vooral door de wind een het oer gebied waar we stonden. In de duinen waar recent nog een paar graven gevonden waren van schipbreukelingen van een eeuw eerder.

Voorbijgangers zou je zeggen alleen niet verder gekomen dan het eiland, en dan zeker niet als vakantieganger met aanhanger.Het eiland kende als Waddeneiland een lange geschiedenis van drenkelingen, schipbreukelingen maar ook van hun eigen verdronken geschiedenis. Maar ook die van weggewaaide toeristen waarbij de hele camping getroffen werd door een enorme wervelwind.

De foto van die ramp hing nog in de gemeenschapsruimte als een soort waarschuwing voor de elementen. De buren met hun aanhanger vertrokken richting Duitsland maar net niet het getroffen gebied zoals we die nu kennen als rampgebied zoals het eiland destijds.Op het eiland waren niet zoveel doden te betreuren als in het drie landen punt waar nu het water toesloeg.

Het bracht mij weer terug naar de jaren dat ik Ralph en Pauline uitzwaaide en de zwarte zaterdagen die met files steeds zwarter werden en tal van ongelukken opleverden met menselijke drama's. De voorbijganger in mij keek telkens naar dit soort gebeurtenissen alsof ik telkens de toeschouwer was en zeker niet de ervaringsdeskundige omdat ik niet het slachtoffer was alhoewel dat vanuit mijn eq wel zo voelde.

Gevaarlijk gevangen in de emotie van een ander, die dat mogelijk geheel anders ervaart, keek ik opnieuw na terugkomst van de buren naar de aanhanger en las mijn eigen emoties er aan af. Als voorbijganger maakte ik mij los van de emotie, las de mooie dingen, en dacht terug aan Pauline die nu nog als enige over is en ma haar leven terugkijkt. Of ze tevreden of gelukkig is weet ik niet maar wat ik wel hoorde dat ze overtuigt is dat ze het goed heeft gedaan.

In de duizenden uren die een mens aflegt in zijn leven zijn er vele verhalen van storm en regen van zonneschijn en geluk dat ik als voorbijganger geniet van mijn positie waaruit ik kijken mag. Mijn leeftijd bestaat niet uit de uren dat ik besta maar uit de beelden die ik waarneem, zo ben ik jong en oud, ben ik gestorven en weer opgestaan.Ik kom Mieke en Wim weer tegen en zie wat hun leven hun gebracht heeft.

Zeker niet verre vakanties maar wel een verwantschap passend bij mensen die een huisje proberen op te zetten zoals dat vroeger ging op het land van de eigenaren waar je moest zorgen dat de schoorsteen moest roken. Nee denk ik dan veel is er in de basis niet veranderd anders dan dat de hutjes huisjes zijn geworden maar de vechtpartij om te overleven net zo hard is.

Ik denk dankbaar terug in wat zij met mij gedeeld hebben en deel ook graag met hen wat ik kan delen. De uitleg van wat ellende bekeken kan worden als grappig terwijl het vaak om te huilen is. Liefde deel ik van harte en dat is misschien wel het mooiste wat er is. Ik voel in mijn leven verwantschap als een voorbijganger en draag dat als rijkdom met mij mee.

Het voelt aan als een jaarlijks terugkerend theater festival wat gevierd wordt en waarbij ieder verhaal de waarde heeft die de aanschouwer het waardeert.


06728E58-7914-4F18-ABB8-5904B1E65F6Fjpeg